Op een oude Limburgse hoeve was het erf het kloppende hart van het dagelijkse leven. Tussen de verweerde bakstenen muren, de houten staldeuren en de ongelijke kasseien verrichtte de boerin haar werk. Aan de waterpomp stond de zinken emmer klaar, terwijl enkele kippen vrij over het erf scharrelden. Op een eenvoudig houten krukje plukte de vrouw zorgvuldig een kip. Het gebeurde rustig en met vaste hand. De losse veren verdwenen in de teil en konden later nog worden verzameld. Niets werd zomaar verspild. De kip was bestemd voor de kookpot, wellicht voor de zondagse maaltijd of voor een bijzondere gelegenheid wanneer de familie samen aan tafel kwam. Kippen waren op veel kleine boerderijen bijzonder waardevol. Ze leverden eieren, kuikens en uiteindelijk ook vlees. Meestal liepen ze vrij rond het huis, waar ze tussen het stro en de stenen naar graan, insecten en voedselresten zochten. Het verzorgen van het pluimvee behoorde vaak tot de vele dagelijkse taken van de boerin. De foto ademt de eenvoud van het Maaslandse boerenleven in de jaren vijftig. Achter de vrouw zien we de vertrouwde elementen van een gesloten hoeve: de waterpomp, de houten kar, de stallen en het woonhuis met zijn kleine ramen en donkere luiken. Het was een wereld waarin bijna alles met de hand gebeurde. Wat vandaag misschien een ongewoon tafereel lijkt, hoorde toen bij het gewone huishouden. Vlees kwam niet in een kant-en-klare verpakking uit de winkel. Men kende het dier, verzorgde het en verwerkte het thuis. Het pluimen van een kip was daarom geen bijzonder schouwspel, maar een vertrouwde bezigheid op het erf. Zo bewaart deze nostalgische voorstelling een klein stukje van het vroegere Limburg: een tijd van hard werken, spaarzaamheid en verbondenheid met het land. Terwijl de kippen rustig over de kasseien lopen en de boerin haar werk voortzet, lijkt het alsof het erf nog eenmaal ontwaakt zoals het dat zeventig jaar geleden iedere ochtend deed.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten