Rond 1910 trok de hondenverkoper met enkele dieren van dorp tot dorp en van markt tot markt. Aan eenvoudige leren riemen of stevige henneptouwen liet hij zijn honden aan belangstellenden zien. Het waren meestal geen kostbare rashonden, maar sterke, forse kruisingen die vooral werden beoordeeld op hun bouw, gezondheid en trekkracht. Een krachtige hond kon immers nog geld opbrengen als werkdier. Bakkers, melkventers, groentehandelaars en andere kleine neringdoeners spanden zulke trekhonden voor een lichte kar. Zo brachten zij brood, melkkannen en koopwaar tot bij hun klanten. Voor arme gezinnen en kleine handelaars vormde de hondenkar een goedkoop alternatief voor paard en wagen. Het bestaan van deze dieren was dikwijls hard. Ze liepen over kasseien en onverharde wegen, vaak met een zwaarbeladen kar achter zich. Goede eigenaars gaven hun hond rust en verzorging, maar misbruik en overbelasting kwamen eveneens voor. Daardoor groeide langzaam de roep om strengere regels en betere bescherming. De hondenverkoper en zijn dieren behoren vandaag tot een vrijwel verdwenen straatbeeld. Toch herinneren oude foto’s en prentkaarten ons eraan dat de hond vroeger niet alleen huisvriend of waakhond was, maar voor vele eenvoudige mensen ook een onmisbare werkkracht.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten