Elke zaterdagavond weer zit Café 't Vissershof te Vlassenbroek-Baasrode, in de buurt van Dendermonde, stampvol. Want dan is er, van 21 uur tot ver na middernacht, gratis souper. << Souper van waterkonijn >>, lacht Delphine Lambrecht (46), pronte moeder van acht - vier zonen en vier dochters. << Helemaal voor niks. De mensen eten hun buikje vol, drinken een flinke pint en dan is Delphine content. >> 't is maar dat dat waterkonijn geen konijn is als een ander. De pels ervan wordt als duur bont verkocht. En die zaterdagavond-souper, waarop gemiddeld zo'n twintig tot dertig kilo waterkonijn verorberd wordt, is Delphines bijdrage tot de bescherming van de dijken in het koninkrijk. Miljoenen muskusratten ondergraven en bedreigen de dijken van rivieren en kanalen in België en Nederland. En waterkonijn is niks anders dan muskusrat á la Delphine. Rattenvanger Toon Van der Jeucht, bijgenaamd << De Knipper >> en zijn collega Theodoor Collaert, moeten hun fuiken en klemmen nu al dorpen ver gaan uitzetten, want niet alleen die van Vlassenbroek eten bij Delphine waterkonijn met grof brood, ze komen tot zelfs uit Brussel. Hoe het smaakt? Zoals jong, wild konijn. Terwijl op het neerhof de rattenvangers de goudbruine diertjes hun pelzen jasje uittrekken, de billetjes wegsnijden en in een schone plastiek emmer deponeren, slaat moeder Delphine aan het koken. << Nee, het recept geef ik zo maar niet, anders maken ze straks allemaal waterkonijn. Dat is mijn geheim. >> Maar zo geheimzinnig is het niet, of ik zie haar de billekens - niets dan achterbillekens en soms een schoon stukske uit de rug - in boter fruiten. Met curry, peper, zout en muskaatnoot. Dan gaat het allemaal in een grote ketel met laurier en ajuin. Daarna suiker toevoegen en, voor de saus, overgieten met donkerbruin patersbier.
DE POST: << Niet bang voor ziekten? >>
DELPHINE: << Nee meneer, niet van de muskusrat. Die eet alleen maar groen; komt niet eens aan het vergif dat de gemeente langs de dijken strooit. D'er is d'er hier nog nooit iemand ziek van geweest. En ze komen allemaal terug. Het zijn proper beestjes , alleen worden ze in Vlassenbroek wat zeldzaam.
DE POST: << Achtereen moet ge ze nog zelf kweken >>.
DELPHINE: << 'k zou een goeie moer moeten hebben en een goeie rammelaar. >>
Onderwijl fruit en bakt en braadt Delphine verder. De eerste tijd zal er in ieder geval geen tekort zijn, Delphine heeft drie diepvriezers vol muskusrattenbillekens steken. Z'n paar honderd kilo. Hoe ze d'er eigenlijk toe gekomen is?
DELPHINE: << Da's met mijn schoonbroer, Theophiel, die was met << De Knipper >> naar de jaarmarkt geweest. Daar had rattenvanger Sooi Steeman uit Mespelare verteld dat muskusrat lekker is. << Breng me d'er eens twee, >> had Theophiel gezegd. En << De Knipper >> bracht er twee. Ik weet nog goed, het was op 11 november 1969. Eerst wou ik er niet aan beginnen, maar ik heb het dan toch maar gedaan. In de gelagzaal zaten ze te kaarten. Het werd laat. De bakker en zijn schoonzoon vroegen of d'er niks te eten was. 'k heb iets fijn, zei ik, wild konijn. En ze likten er hun duimen en vingers van af. Toen de bakker 's anderendaags om zijn pintje kwam, informeerde ik: Goed thuis geraakt? A bah, ja. Lekker gegeten gister? 'k kan 't geloven. 't was geen konijn, 't was geen konijn, 't was muskusrat. En ze komen nu nog elke zaterdagavond eten >>.
X
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten