Sommige oude foto’s vertellen hun verhaal zonder veel woorden. Een vrouw staat bij het servies, twee mannen zitten met een kopje in de hand. Rond hen liggen de dingen van het dagelijkse leven: brandhout, aardewerk, een mand en kleding die over een meubel is gelegd. Het is een eenvoudig tafereel, maar juist daardoor blijft onze blik erop rusten. De brede haard beheerst de kamer. Daarboven tekenen donkere balken en zichtbaar plantaardig dakmateriaal zich af. De lichte, onregelmatige muren en de ruwe vloer geven het vertrek een sobere uitstraling. Alles lijkt dichtbij elkaar te staan: het gerei, de voorraad, de zitplaatsen en de plek waar het vuur werd gestookt. Deze ruimte ademt een leven waarin wonen en huishoudelijk werk nauw met elkaar verbonden waren. Ook de grote plaats die de haard hier inneemt, is veelzeggend. In deze oude langgevelhoeve was de haard de enige bron van verwarming. Wie deze foto bekijkt, kan zich voorstellen hoe sterk het dagelijkse leven zich rond zo’n warmtebron concentreerde. Tussen al die gebruiksvoorwerpen trekt het koffieservies onze aandacht. De vrouw is met de koffiepot bezig, terwijl de mannen hun kopjes vasthouden. Bij het verhaal van koffie hoort in onze streken ook dat van cichorei. De gedroogde, gebrande en vermalen wortel werd lange tijd gebruikt als toevoeging aan koffie of als vervangmiddel. Historicus Frank Becuwe beschrijft die nijverheid in zijn onderzoek Geen zuivere koffie, over de periode 1800–1960. Een kopje van vroeger hoefde dus niet uitsluitend uit koffiebonen te zijn bereid. De versleten meubels en de spullen bij de haard maken van dit beeld geen zorgeloos sprookje. Ze tonen een sober vertrek waarin weinig verborgen blijft. Maar tussen die eenvoud zit ook iets vertrouwds: iemand die koffie klaarzet, anderen die even zitten, een kopje dat van hand tot mond gaat. Misschien is dat wat deze foto zo nabij brengt. Niet een groot historisch gebeuren, maar een klein ogenblik dat anders verloren was gegaan.
X
.png)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten