Ontworpen door Jp
Rond 1910 bevond de kruidenpraktijk zich op het kruispunt van traditionele plantenkennis en de zich ontwikkelende moderne farmacie. Medicinale planten waren nog steeds belangrijk: de Belgische Pharmacopoea Belgica beschreef al in de 19de eeuw talrijke plantaardige grondstoffen en bereidingen. Een herboriste werkte met gedroogde bladeren, bloemen, zaden en wortels. Deze werden gesorteerd, gedroogd en bewaard voor gebruik. Ook rond 1900 verschenen nog handboeken en gidsen over kruiden en plantaardige remedies, wat aantoont dat deze kennis in het dagelijks leven aanwezig bleef. Toch was dit niet hetzelfde als de moderne geneeskunde. De professionele farmacie beschikte inmiddels over officiƫle farmacopees en vastgelegde normen voor geneesmiddelen. De herboriste werkte vooral vanuit botanische kennis, ervaring en traditionele toepassingen. Anno 1910 waren kruiden dus geen middeleeuws overblijfsel, maar onderdeel van een overgangstijd waarin eeuwenoude plantenkennis en wetenschappelijke farmacie naast elkaar bestonden.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten