Een beeld over de Eerste Wereldoorlog en wat een opeising voor een boerengezin kon betekenen.
Op het erf staat het trekpaard al aangespannen. De boer houdt de leidsels nog vast. Tegenover hem staan twee Duitse soldaten; bij het hek kijkt zijn gezin toe. Het is een stil ogenblik, vlak voordat het paard van de hoeve verdwijnt. De scene verbeeldt een werkelijkheid waarmee landbouwers in bezet Belgiƫ tijdens de Eerste Wereldoorlog te maken konden krijgen: de militaire opeising van dieren. Voor een boer was een paard veel meer dan een bezit. Het leverde de kracht om het land te bewerken en zware vrachten te verplaatsen. Wanneer een werkpaard wegviel, verdwenen ook arbeidskracht en zekerheid. Het werk op de hoeve hield immers niet op omdat er oorlog was. Er moest nog altijd worden geploegd, gezaaid, geoogst en vervoerd. Ook voor de legers waren paarden van groot belang. Ze brachten manschappen en voorraden op weg en trokken voertuigen en geschut. Juist daardoor kon het paard dat thuis onmisbaar was, door een bezettingsmacht als nuttig voor haar eigen behoeften worden beschouwd. Achter het woord opeising ging voor een gezin iets heel concreets schuil. De lege plaats in de stal. Het tuig dat bleef hangen. De volgende werkdag waarop dezelfde akker wachtte, maar het vertrouwde paard er niet meer was.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten