Op koude herfst- en winterdagen was hij een vertrouwd gezicht in de straten van Belgische steden en grotere dorpen: de verkoper van gepofte kastanjes. Met zijn eenvoudige handkar zocht hij een goede plaats nabij de markt, het station, de kerk of een drukke winkelstraat, waar arbeiders, huisvrouwen en kinderen hem op hun dagelijkse weg passeerden. Boven op zijn verweerde kar stond een zware metalen rooster, gestookt met hout of houtskool. Uit de lange schoorsteen kringelde de rook langzaam tussen de huizen omhoog. In de hete pan lagen de kastanjes te poffen. Hun schil werd vooraf ingesneden en tijdens het roosteren werden ze geregeld omgekeerd, zodat ze gelijkmatig gaar werden. Al van enige afstand kon men de warme, zoete geur van geroosterde kastanjes ruiken. Op een gure winterdag was het moeilijk om zomaar voorbij te lopen. Voor enkele muntstukken kreeg men een kleine portie, meestal meegegeven in een eenvoudige papieren puntzak. De kastanjes waren niet alleen een lekkernij: de warme zak werd onderweg ook graag tussen koude handen gehouden. Voor de verkoper zelf was het een eenvoudige en vaak harde broodwinning. Urenlang stond hij buiten, soms in regen, mist of winterkou. Zijn bezit bestond uit weinig meer dan zijn kar, het ijzeren rooster, enkele manden kastanjes en een voorraad brandstof. Toch bracht zijn komst wat warmte en leven in de grauwe winterstraat. Wanneer tegen de avond de gaslantaarns en winkellichten verschenen, bleef boven zijn kar nog een dunne rookpluim hangen. Paard en wagen ratelden over de natte kasseien, mensen haastten zich huiswaarts en rond de gloeiende rooster hing nog altijd die typische geur van vers gepofte kastanjes. Zo vertelt dit tafereel van omstreeks 1920 het verhaal van een eenvoudig straatberoep dat bijna volledig uit ons straatbeeld verdween. Een tijd waarin een rokende kastanjekar op een koude straathoek iets bijzonders kon betekenen: een beetje warmte, een eenvoudige lekkernij en voor heel even de gezellige geur van de winter van toen.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten