In de jaren vijftig was het boerenleven nog sterk verbonden met het ritme van de seizoenen. Op kleine gemengde landbouwbedrijven hield men naast koeien en kippen vaak één of meerdere varkens. Een zeug met haar biggen betekende voedsel en inkomsten voor het gezin. Varkens werden gevoederd met aardappelen, graan, keukenresten en wat het erf en de akkers opleverden. Ook de kinderen maakten vanzelfsprekend deel uit van dat boerenleven. Na schooltijd speelden ze tussen de stallen, schuren en dieren, maar ze hielpen eveneens mee met kleine karweitjes. Het erf was hun speelplaats: geen netjes aangelegd plein, maar kasseien en aangestampte aarde, stro, oude houten poorten en verweerde stalmuren. Een erfhond hoorde er bijna vanzelfsprekend bij en bewaakte huis, dieren en erf. De foto ademt precies die sfeer uit. De oude boerderij is wat afgeleefd, het pleisterwerk brokkelt af en de houten deuren hebben jarenlang weer en wind doorstaan. Tussen de kinderen scharrelen de biggen rond hun moeder, terwijl de hond alles nauwlettend volgt. Het is een tafereel dat destijds nauwelijks bijzonder werd gevonden, maar vandaag een prachtig beeld geeft van een verdwenen manier van leven.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten