In 1920 bestond de vogelvangst met een hangnet al. In België en vooral in Limburg, de Kempen en het Maasland was vogelvangst toen een oude, algemeen bekende plattelandstraditie. Er werden verschillende vangmiddelen gebruikt: slagnetten of treknetten, hangnetten, lijmstokken, vangkooien en lokvogels. De kennis hierover werd vaak van vader op zoon doorgegeven. Bij een hangnet werd een fijn net verticaal of enigszins schuin tussen stokken, struiken of bomen opgesteld. Vogels die door lokvogels, voer of geschikte planten werden aangetrokken, konden erin vliegen en verstrikt raken. Voor distelvinken — tegenwoordig meestal putters genoemd — waren rijpe distels, kaardenbollen en andere zaaddragende planten de ideale omgeving. Lokvogeltjes zaten doorgaans in kleine houten kooitjes nabij de vangplaats.
Voor een historisch tafereel uit 1920 zijn deze elementen dus aannemelijk:
- een fijn hangnet tussen houten staken;
- enkele kleine lokkooitjes met putters;
- opengebloeide en uitgebloeide distels met zaadpluizen;
- een jutezak, vangkooitje en wat vogelzaad;
- een afgelegen weide, akkerrand of ruig stuk heide.
De vogelvangst werd in België pas veel later volledig verboden: het Koninklijk Besluit van 20 juli 1972 verbood de vangst met netten van wilde zangvogels en trad op 2 augustus 1972 in werking.


Geen opmerkingen:
Een reactie posten