Er was een tijd waarin de zomer niet alleen het seizoen van de warmte was, maar vooral het seizoen van hard werken. Rond 1950 was het hooien één van de belangrijkste werkzaamheden op het platteland. Zodra het gras na enkele dagen drogen voldoende droog was, moest alles zo snel mogelijk worden binnengehaald. Een onverwachte regenbui kon immers een groot deel van de oogst bederven. Op deze sfeervolle foto zien we hoe een boerenfamilie met vereende krachten de zware hooibalen op een houten boerenwagen laadt. Twee sterke trekpaarden wachten geduldig terwijl boven op de wagen de balen zorgvuldig worden gestapeld. Dat was een vak apart, want de lading moest stevig en evenwichtig liggen om zonder ongelukken over de hobbelige zandwegen naar de boerderij te kunnen worden gebracht. Iedereen hielp mee. Mannen, vrouwen en vaak ook de oudere kinderen stonden klaar om het hooi aan te geven, op te tillen of netjes op de wagen te leggen. Er bestonden nog geen moderne balenpersen zoals we die vandaag kennen. Het werk gebeurde grotendeels met spierkracht, eenvoudige werktuigen en vooral veel doorzettingsvermogen. De werkdagen begonnen bij het eerste daglicht en eindigden vaak pas wanneer de laatste wagen veilig op de hoeve stond. Opvallend is ook de bewolkte hemel. Veel boeren hielden de lucht voortdurend in de gaten. Donkere wolken konden betekenen dat men nog harder moest doorwerken om het hooi vóór de regen binnen te krijgen. Er was geen weerapp of radio die voorspellingen gaf; ervaring en kennis van de natuur waren de enige betrouwbare gidsen. Het verzamelde hooi was van onschatbare waarde. Tijdens de lange wintermaanden vormde het het belangrijkste voer voor paarden, koeien en ander vee. Een goede hooioogst betekende voldoende voedsel voor de dieren en dus ook meer zekerheid voor het gezin. Een mislukte oogst kon grote financiële gevolgen hebben.
X

Geen opmerkingen:
Een reactie posten